Φλέβα Χρυσού

Αργοκοιμάται πάνω στον καναπέ
Χωρίς ελπίδα οι εξηγήσεις
Για τρία χρόνια ήταν μέσ' στην καρδιά
Και τώρα πώς να την αφήσεις;

Πώς να πιστέψεις ότι τέλειωσε;
Ότι η αγάπη πια πεθαίνει;
Μα οι ρόδες βιάζονται να φτάσουν στο σταθμό
Μέσα στη νύχτα ένα τρένο περιμένει.

Είν' το χρυσάφι που με παίρνει μακριά
Το μέταλλο που δε σκουριάζει
Άγρυπνο αστέρι φέγγει από ψηλά
Μέσα στο τρένο με κοιτάζει.

Κι η νύχτα πέρασε και ήρθε η αυγή
Μια μέρα ακόμα σαν τις άλλες
Μαύρα τα σύννεφα, θα ρίξει βροχή
Ήδη χτυπάν οι πρώτες στάλες.

Της αλχημείας μεταμόρφωση
Που η φθορά δεν την πειράζει
Μέταλλα που γεννιούνται μέσα στη Γη
Χαλκός που σε χρυσό αλλάζει.

Πούλησα μια ζωή επίχρυση
Για έναν θησαυρό κρυμμένο
Σ' έναν παλιό χάρτη, πειρατικό
Στο χέρι πρόχειρα φτιαγμένο.

Βρήκα διαμάντια σε κομμάτια γυαλί
Καρπούς μέσ' στα ξερά τα χόρτα
Ελευθερία μέσ' στη φυλακή
Και το κλειδί πάνω στην πόρτα.

Βρήκα το φίλο μέσα στον εχθρό
Τον Ήλιο πίσω απ' τη Σελήνη
Ένα μπουκάλι πλέει στον ωκεανό
Άπιαστο όνειρο που αλήθεια θα γίνει.

Τραγούδι μέσ' στο εργοστάσιο
Φλέβα χρυσού στη γειτονιά σου
Κι ούτε θυμάμαι πώς περπάτησα
Τα λίγα μέτρα μέχρι την εξώπορτά σου.

Οι Κολώνες

Ρυτιδιασμένη και φτωχή, περήφανη εταίρα

Κατάντησες πατρίδα μου, μεγάλη μου μητέρα
Δε βλέπεις που τα χάλια σου στον κόσμο φανερώνεις
Μα τους παλιούς σου εραστές θυμάσαι και βουρκώνεις

Γκρέμισε τούτες τις κολώνες

Που σε βαραίνουν τόσους αιώνες

Ξέβαψε το αρχαίο τους μεγαλείο

Και το μνημείο έγινε μαυσωλείο.

Στον τελευταίο του σπασμό το πτώμα

Μοιάζει να είναι ζωντανό ακόμα

Το πνεύμα έφυγε όμως απ' το κορμί του

Βγάζει απλώς την τελευταία εκπνοή του. 

Γκρέμισε τούτες τις κολώνες

Που σε πλακώνουν τόσους αιώνες

Πες μου, πώς θες να γράψεις Ιστορία

Με στείρα, μίζερη προγονολατρεία; 

Το μέλλον που έρχεται κανείς δεν το ξέρει

Θεοί καινούργιοι μάς απλώνουν το χέρι

Αφέσου να πετάξεις δίχως φορτία

Από "αθάνατες γραφές" και "ιερά βιβλία".

Γκρέμισε τούτες τις κολώνες

Φτιάξε δικούς σου Παρθενώνες!

Ήρθε η ώρα όλα πια να αλλάξεις

Τις ιερές σου αγελάδες να σφάξεις.

Νιώσε το αίσθημα να μην έχεις σπίτι

Ούτε πατρίδα ούτε θεό στον πλανήτη

Δεν είναι ίλιγγος; Ζαλάδα δε φέρνει;

Δε σε μεθάει; Δε σε παρασέρνει;

Συμβουλή Προς Νέους Εραστές

Να μην ανησυχείς αν βγαίνει με τους φίλους της
Άστη να σε συγκρίνει, να νιώσει την αξία σου
Και μη ζητάς με όρκους χαζά να τη δεσμεύσεις
Αν είσαι ο άνθρωπός της, θα δει την απουσία σου.