Θα Μπορούσα Να Τον Είχα Αγαπήσει

Είμαστε φάτσα με φάτσα
Με τον εχθρό μου.
Ένα γραφείο μονάχα μας χωρίζει
Σα χαράκωμα ή σαν τάφος.
Πίσω απ' τις αξιοπρεπείς μας μάσκες
Από πολύ βαθιά ανεβαίνει και μας καίει το μίσος.
Και να που τούτη τη στιγμή,
Τώρα που παίζεται η ζωή μου,
Ανακαλύπτω στη μορφή του πως
Θα μπορούσα να τον είχα αγαπήσει.
Να που τούτη τη στιγμή ανακαλύπτει
Στη μορφή μου
Πως θα μπορούσε να με είχε αγαπήσει.

Πάθη

Ποιο πάθος λες;
Αυτό ν' αφήνεσαι ρευστός
Σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;
Το πάθος ν' απαντάς σα στρείδι;
Το πάθος να παλεύεις με τα πάθη σου
Δεν το λογαριάζεις;

Κι έπειτα,
Για ποια λευτεριά του αδέσμευτου μιλάς;
Μέσ' στη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου,
Μέσ' στη σκλαβιά, που για να καταλύσεις,
Αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι.

Λεηλασία

Ο χρόνος μου λεηλατημένος.
Οι χίλιες καθημερινές ανάγκες
Σαν πεινασμένα αγριόσκυλα
Του ξεκολλάν κι ένα κομμάτι.

Δικαίωμα

Νομίζω πως όσα έχω περάσει
Μου δίνουν κάθε δικαίωμα να τρελαθώ.
Θα 'ταν λίγη ξεκούραση επιτέλους,
Λίγη ανεύθυνη ελευθερία που ποτέ δε γνώρισα.

Απονομή Δικαιοσύνης

Όταν οι άνθρωποι δεν αμφιβάλλουν για το δίκιο τους
Πόσο μπορούνε ν' αδικούνε...

Τοπίο Σχημάτων

Μπερδεύοντας την αυταρέσκεια με την αυτοπεποίθηση
Την υστερία με το πάθος, τίποτα δεν κέρδισε
Στην επαφή με τους ανθρώπους.
Μιαν επανάληψη μονάχα
Τρόπων και λέξεων τελικά φθαρμένων
Που απλώς τον ξεγελούσαν πως υπάρχει
Πέρα απ' το ακίνητο τοπίο των σχημάτων του.

Όταν Μιλούν

Όταν μιλούν στα καφενεία
Για έρωτα κι ελευθερία και τέτοια,
Πώς να τους πεις για τον ερειπωμένο έρωτα
Που αντιστέκεται ακόμα και στην απομόνωση,
Για τη δικαιοσύνη που φτιάχνεται στο χάος
Χιλιάδων προσβολών και παραβάσεων,
Πώς να τους πεις για λευτεριά που μοναχά κερδίζεται
Μέσ' απ' το βάθος των αποπνικτικών δεσμωτηρίων
Που φυλακίζουν την κάθε ώρα της ζωής μας...

Τρεις Διαστάσεις

Τα φιλιά εγκαταλείπουν έντρομα το σώμα του
Νιώθοντας το θάνατο να πλησιάζει
Σαν τα κοπάδια τα ποντίκια
Που αφήνουνε το πλοίο λίγο πριν βουλιάξει.

Με κουρασμένη κίνηση ετοιμοθάνατου
Διώχνει απ' το πρόσωπό του τα φιλιά
Που σαν τις μύγες συνωθούνται στα ρουθούνια και το στόμα
Που σαν τις μαύρες μύγες μυρίζονται το θάνατο.

Τα φιλιά έτσι μπηχτήκαν και ριζώσαν στο κορμί του
Που και μετά το θάνατό του
Μένουν εκεί και μεγαλώνουν
Σαν τα νύχια.

Επούλωση

Το θέλεις, δεν το θέλεις
Κλείσαν με τον καιρό πολλές πληγές.
Και ποιος να δει πως σέρνονται
Βουβά, κάτω απ' το δέρμα
Σαν εσωτερικές αράχνες.

Εμπόδια

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου
Για τον εαυτό μου.

Πριν Απ' Τη Σιωπή

Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα
Όλο κι απλώνει
Μέσα κι έξω.
Απ' το γυμνό βουνό μου
Πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων
Κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα
Βλέποντας μόνο δάση
Πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο

Παράθυρα

Εκατό παράθυρα νοσοκομείων, ασύλων για τρελούς
Παραμονεύοντας το θήραμά τους μέσ' στη νύχτα.

Η Σάρκα

Η σάρκα μου
Πάντα πονάει στα χτυπήματα
Πάντοτε χαίρεται στα χάδια.
Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

Διαιώνιση Του Είδους

Για το παιδί που έκανες και καμαρώνεις
Ορθώνεσαι σαν αγρίμι μπρος απ' τη φωλιά του.
Όλα τα ξέχασες λοιπόν; Κι ο δρόμος μας;
Ή τάχα πια δε βλέπεις το μαστίγιο
Που αιωρείται πάνω απ' τα κεφάλια μας;
Όχι, αν είναι για μια σπορά να σταματήσουμε,
Να φτιάξουμε ένα σπίτι σαν άλλη φυλακή,
Να μας εξαγοράσει το ακριβοδίκαιο συζυγικό αιδοίο,
Καλύτερα όλα τα χρόνια της ζωής μας
Με τα γεννητικά όργανα λιωμένα
Μέσ' στις τανάλιες της εξορίας,
Καλύτερα τα στόματα να ερειπωθούν
Δίχως φιλί, δίχως προσφάι
Αρθρώνοντας ως το τέλος τις δικές μας λέξεις,
Καλύτερα μια πυρκαγιά να μας σαρώσει
Κι εμάς και τα μικρονοικοκυριά μας.

Η Συμφωνία

Φωνάξαν, τσακωθήκαν, ρητορέψανε
Τέλος την κλείσανε τη συμφωνία
Ορίστηκαν τα ποσοστά, το κέρδος...
Οι πρησμένες γλώσσες τους απόμεναν
Σαν ποντικοί των υπονόμων.

Δοκιμές

Λοιπόν, δοκίμασα και την εκδίκηση.
Πάλι εγώ ήμουν ο χαμένος.

Ησυχασμένες Απαντήσεις

Οι έτοιμες, ησυχασμένες απαντήσεις
Δε γίνεται πια να με χορτάσουν
Όπως δεν επαρκούνε σε μια πόρνη
Οι ταχτικοί, αξιοπρεπέστατοι πελάτες της.